Örneğin multi node’dan oluşan bir web-host farm’ında her noktadan gelecek değişilikleri bind üzerinde güncellemek/eklemek istiyorsunuz. Bunun için ya bir veritabanı üzerinden çalışan bir queue mantığı ile yönetmeniz ya da bu işi yapan bir RPC Interface ile gerçekleştirmeniz gerekecektir.

Bunun yerine diğer bir seçenek ise Bind’ın config dosyaları üzerinde değişiklik yapmaktan ziyade daha pratik bir uygulamaile host detay kayıtlarının MySQL üzerinde tutulduğu ve anlık olarak buradan değiştirildiği bir DNS sunucuya sahip olmak olabilir.

Bunun için sourceforge üzerinde yayınlan mysql-bind adlı projeyi kullanabiliriz. Debian bir sistem üzerinde yapmamız gereken adımlar şu adımlardan oluşmaktadır;

İşleme gerekli paketlerin yüklenmesi ile başlayalım;

cd /usr/src
apt-get install mysql-server libmysqlclient15-dev
apt-get install build-essential
apt-get install libssl-dev libtool libdb-dev libldap2-dev libxml2-dev libcap2-dev hardening-wrapper libkrb5-dev debhelper fakeroot bison

Bu işlem sırasında MySQL size bir root parolası soracaktır. Belirlemiş olduğunuz bu parola tüm MySQL yönetimsel işlemlerinde kullanılacağından sağlam ve unutmayacağınız bir parola vermeniz gerekmektedir.

Bundan bir sonraki adımda bind source ve bind-mysql’i edinmek;

apt-get source bind9
wget http://downloads.sourceforge.net/project/mysql-bind/mysql-bind/mysql-bind-0.2%20src/mysql-bind.tar.gz?use_mirror=garr
tar zxf mysql-bind.tar.gz


mysql-bind kodunu bind’a ekliyoruz;

cd mysql-bind
cp mysqldb.c ../bind9-9.5.1.dfsg.P3/bin/named/
cp mysqldb.h ../bind9-9.5.1.dfsg.P3/bin/named/include/named/
cd ../bind9-9.5.1.dfsg.P3/


Bind’a Database driver’ını ekelemek için gerekli bilgileri MySQL’den almamız gerekiyor. Bu komutların vermiş olduğu çıktıları bir kenara not etmemiz gerekmektedir.

mysql_config --cflags
mysql_config --libs
cd ../bind9-9.5.1.dfsg.P3/
nano bin/named/Makefile.in


Açılan dosyamız içerisinde DBDRIVER_OBJS yazan satıra gitmemiz gerekiyor. Bu satırda yer alan değişkenleri aşağıdaki gibi doldurmamız gerekiyor;


DBDRIVER_OBJS =
DBDRIVER_SRCS =
DBDRIVER_INCLUDES =
DBDRIVER_LIBS =


DBDRIVER_OBJS = mysqldb.@O@
DBDRIVER_SRCS = mysqldb.c
DBDRIVER_INCLUDES = -I'/usr/include/mysql' //mysql_config --cflags ciktisi
DBDRIVER_LIBS = -L'/usr/lib/mysql' -lmysqlclient //mysql_config --libs ciktisi


dosyayı kaydederek kapatıyoruz.

Bir sonraki aşamada ise bind’ın MySQL bağlantısını açabilmesini sağlamak için gerekli eklemeleri bin/named/main.c içinde değişiklik yapmamız gerekiyor.


nano bin/named/main.c


Dosya içerisinde öncelikle mysqldb header dosyasının dahil olmasını ardından ns_server_create fonksiyonunun çağırıldığı satırın öncesine mysqldb_init(); ekleyerek veritabanı bağlantısının yapılmasını, ns_server_destroy fonsksiyonundan hemen sonraki satırda mysqldb_clear(); ile açılan bağlantının kapatılmasını sağlamamız gerekiyor.

#include
/*
*
*
*/

ns_builtin_deinit();


Artık hazırlamış olduğumuz yapılandırmayı bir debian paketi haline getirebilir ve oluşturduğumuz paketleri yükleyebiliriz.


dpkg-buildpackage -rfakeroot -b
cd ..
dpkg -i *.deb


Bu işlemden sonra bind’ı durdurarak MySQL üzerinde gerekli kullanıcı ve tablolaları yaratıroyuruz;


/etc/init.d/bind stop
mysql -u root -p



CREATE DATABASE dns;
CREATE USER 'dnsuser'@'localhost' IDENTIFIED BY 'password';
GRANT SELECT ON dns.* TO 'dnsuser'@'localhost';

INSERT INTO mydomains VALUES ('mydomain.com', 259200, 'SOA', 'mydomain.com. www.mydomain.com. 200309181 28800 7200 86400 28800');
INSERT INTO mydomains VALUES ('mydomain.com', 259200, 'NS', 'ns0.mydomain.com.');
INSERT INTO mydomains VALUES ('mydomain.com', 259200, 'NS', 'ns1.mydomain.com.');
INSERT INTO mydomains VALUES ('mydomain.com', 259200, 'MX', '10 mail.mydomain.com.');
INSERT INTO mydomains VALUES ('ns0.mydomain.com', 259200, 'A', '192.168.1.1');
INSERT INTO mydomains VALUES ('ns1mydomain.com', 259200, 'A', '192.168.1.1');
INSERT INTO mydomains VALUES ('www.mydomain.com', 259200, 'A', '192.168.1.1');
INSERT INTO mydomains VALUES ('mydomain.com', 259200, 'A', '192.168.1.1');


Hem kullanacağımız veritabanı hem de örnek bir domain için gerekli kayıtları oluşturmuş olduk. Artık sadece named.conf’a bu domain’i belirterek bind’ı başlatmamız yeterli olacaktır.


zone "mydomain.com" {
type master;
notify no;
database "mysqldb dns mydomains localhost dnsuser password";
};


Konsoldan nslookup ile sorguladığınızda dns sunucunuzun verdiği sonuçları kontrol edebilirsiniz;


>nslookup
>server 127.0.0.1
Default server: 127.0.0.1
Address: 127.0.0.1#53
>www.mydomain.com
Server: 127.0.0.1
Address: 127.0.0.1#53

Non-authoritative answer:
Name: www.mydomain.com
Address: 192.168.1.1

Ve işte artık zone kayıtlarını MySQL üzerinde tutan bir bind sunucuya sahip durumdayız.

Not:

• Boot sırasında MySQL sunucunun bind'tan önce başlamak zorunda olduğunu unutmayınız.
• Çıkabilecek bind açıklarına karşı bind updatelerini kesinlikle takip etmenizi öneririm.

Hayır efendim MySQL’de karakter seti problemi yoktur, MySQL’in huyunu suyunu bilmeyen insan vardır.

MySQL veritabanı çalışmasında iki tane farklı karakter seti kullanır. Bunlardan birincisi veritabanı motoruna (database engine; MyISAM, InnoDB) verilir. İkincil olarak bağlantı karakter setidir ve MySQL Client’a verilir.

Öntanımlı MySQL kurulumlarında (Örneğin; Distro repolarından, cPanel, Plesk, vb. hosting otomasyon yazılımları ile)  bağlantı ve veritabanı karakter seti latin1 olarak gelmektedir.

En sık yapılan hatayı şöyle basit bir hatadır. Kişi gider veritabanını UTF-8 olarak yaratır. Sonra PHP ile sadece bağlanır ve sürekli veri yazar fakat bu veriyi yazdıran zat-ı muhterem bu sunucuya bağlantı sırasında MySQL Client’ın kullandığı karakter seti merak etmez. Bunu irdelemediği için de UTF-8 veritabanına Latin1 ile bağlanır ve verileri böyle yazar. Sonuç! absürt karakterlere sahip bir veritabanı.

Ne yapıyormuşuz demek ki, veritabanını istediğimiz karakter seti ile yaratıyormuşuz, daha sonra bağlanırken de veritabanının sahip olduğu karakter seti ile bağlanıyormuşuz. Evet tam olarak böyle.

Mesela UTF-8 bir veritabanı yarattığımızı varsayalım. Buna bağlanırken kesinlikle şunu yapmıyoruz;

mysql_connect("server","kullanici","sifre");
mysql_select_db("veritabani");
mysql_query("insert into tablo ('a','b') values ('ÇÖPĞÖÜĞÜ','İŞÜĞÜMÖMÖM')");

Bunun yerine; bağlantıdan hemen sonra bir seferlik;

mysql_connect("server","kullanici","sifre");
mysql_select_db("veritabani");
mysql_query("SET NAMES UTF8");
mysql_query("SET CHARACTER SET UTF8");

mysql_query("insert into tablo ('a','b') values ('ÇÖPĞÖÜĞÜ','İŞÜĞÜMÖMÖM')");

durumu MySQL’e bildiriyoruz.

Tabi ki bir projede 50 yerde bağlantı kuranlar bu noktada OOP’nin neden varolduğunu anlayabilirler.

- “Ee bilmem ne SQL Server bunu otomatik seçiyormuş”.

- Peki multi collation olan bu sistemde farklı farklı tablolar için ne yapmayı düşünüyorsun? diye sormazlar mı kişiye.

Önemli olan nasıl yediğin değil, o yoğurdu yemek!